Εταιρεία Κερκυραϊκών Σπουδών

Μουσείο Σολωμού  

 

 Διονύσιος Σολωμός

  

Ιστορικό

Διοικητικό Συμβούλιο

Μουσείο Σολωμού

Διονύσιος Σολωμός

Ο Σολωμός και η Κέρκυρα

Βιογραφία

Βιβλιογραφία

Εκδόσεις ΕΚΣ

Κερκυραϊκά Χρονικά

Βιβλιοθήκη

Εκδηλώσεις-Συνέδρια

Επισκέψεις

Συνδέσεις

Χάρτες

Επικοινωνία

 

Ο Σολωμός και η Κέρκυρα
                                                                           του Περικλή  Παγκράτη

           Ο Διονύσιος Σολωμός εγκαταστάθηκε στην Κέρκυρα στα τέλη του έτους 1828, επιζητώντας την ψυχική ηρεμία η οποία θα του επέτρεπε να αφοσιωθεί απερίσπαστος στο έργο του.
 
            Ως ποιητή τον ακολουθεί τέτοια λαμπρή φήμη, ώστε με την άφιξη του τον επισκέπτονται να τον καλωσορίσουν οι καθηγητές του Ιονίου Πανεπιστημίου. Κατά το διάστημα ανάμεσα στα έτη 1828 και 1833 θα κατοικήσει σε διάφορα σπίτια, που όμως μας είναι άγνωστα σήμερα, πλην αυτού το οποίο τώρα στεγάζει το "Μουσείο Σολωμού".
         
            Το φθινόπωρο του 1833 εγκαθίσταται σε διαμέρισμα μιας τετραώροφης οικοδομής που βρισκόταν απέναντι από το σημερινό Δημαρχείο Κερκύρας, στην πλατεία, δίπλα στη καθολική Μητρόπολη. Στην ίδια οικοδομή, που δυστυχώς γκρεμίστηκε με τους βομβαρδισμούς του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κατοικούσε και η οικογένεια του κατοπινού μαθητή του Ιακώβου Πολυλά, ο οποίος έμελλε να γίνει ο επιμελητής των χειρογράφων του και ο πρώτος εκδότης των έργων του, μετά τον θάνατο του.
         
            Στην Κέρκυρα ο ποιητής συναναστράφηκε με τον μεγάλο μουσουργό Νικόλαο Μάντζαρο (1795-1875), ο οποίος είχε, ήδη πριν την εδώ εγκατάσταση του Σολωμού, μελοποιήσει την «Φαρμακωμένη» και στη συνέχεια μελοποίησε και άλλα σολωμικά ποιήματα, μεταξύ των οποίων και τον «Ύμνο εις την Ελευθερίαν», που από το 1865 καθιερώθηκε ως ο Εθνικός μας Ύμνος.
         
          Συνήθιζε να κάνει μοναχικούς περιπάτους, στους οποίους απαντούσε διάφορους συμπολίτες. Παραδίδεται πως , ενώ περπατούσαν στον ίδιο δρόμο με τον Κάλβο, τον άλλο μεγάλο ποιητή μας, ποτέ δεν ήταν στο ίδιο πεζοδρόμιο και ποτέ δεν διασταυρώθηκαν οι πορείες τους.
Άλλοι φίλοι του ποιητή στην Κέρκυρα, ήταν
ο φιλόσοφος Πέτρος Βράιλας-Αρμένης, ο Ιωάννης Ζαμπέλιος, ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, ο Ιταλός Ιωσήφ Ρεγκάλντι ( Regaldi), ο Ιταλοδαλματός Νικόλαος Tomaseo κ. ά..
         
          Στους μαθητές του συγκαταλέγονται, εκτός του
Ιακώβου Πολυλά, ο Ιούλιος Τυπάλδος, ο Σπυρίδων Ζαμπέλιος, ο Ανδρέας Λασκαράτος, ο Γεράσιμος Μαρκοράς, ο Πέτρος Κουαρτάνος κ.ά.. Οι μαθητές του αυτοί και οι μαθητές των μαθητών του (όπως π.χ. οι Γεώργιος Καλοσγούρος, Λορέντζος Μαβίλης, Κωνσταντίνος Θεοτόκης, Νικόλαος Κονεμένος, Ανδρέας Κεφαλληνός), που ενστερνίζονται τα διδάγματα του, συγκροτούν την Επτανησιακή ή Σολωμική Σχολή.
         
           Πιθανολογείται ότι στο οίκημα που σήμερα στεγάζει το Μουσείο Σολωμού, ο Ποιητής εγκαταστάθηκε περί το 1834 και μάλιστα σ' αυτό για δεύτερη φορά (είχε εγκατασταθεί εκεί και παλαιότερα). Στο σπίτι αυτό έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, συνέθεσε τα ωριμότερα έργα του και σ' αυτό πέθανε στις 9/21 Φεβρουαρίου 1857.
          
           Το άγγελμα του θανάτου του ποιητή ακολούθησε γενική κατήφεια. Η Βουλή των Επτανήσων διέκοψε αμέσως τις εργασίες της και κήρυξε δημόσιο πένθος. Οι διασκεδάσεις της αποκριάς σταμάτησαν και έκλεισε το θέατρο. Η κηδεία του υπήρξε πάνδημη και ο ποιητής ενταφιάστηκε στο Α' Δημοτικό Νεκροταφείο Κερκύρας. Στα 1865 ο αδελφός του Δημήτριος μετέφερε τα οστά του στη γενέτειρα του στη Ζάκυνθο. Ο τάφος του ποιητή διατηρείται ως κενοτάφιο.

                                      

Ý

Í Ô

 

Διονυσιος Σολωμος
(1798-1857)
                                                                   
Κων/νου Λιντοβόη

Ι. Ο Ποιητης
   
Α. Βιος και πνευμaτικη Συγκροτηση

Ο Διονυσιος Σολωμος είναι ο θεμελιωτής της σύγχρονης νεοελληνικής ποίησης. Κι αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία πέρα από τη σύνθεση του Εθνικού μας Ύμνου, του Ύμνου εις την Ελευθερίαν.

Βίος     

Γεννήθηκε στις 9 Απριλίου 1798, στη Ζάκυνθο, από τον κόμη του Τορτσέλο  Νικόλαο Σολωμό και την Αγγελική Νίκλη, όμορφη, υπηρέτριά του, χωρίς γάμο. Η οικογένεια Σολωμού  έχει τις ρίζες της στην Κρήτη[1]. Ο κόντε Νικόλαος ήταν ήδη παντρεμένος από το 1765 (17 Σεπτεμβρίου) με την Μαρνέττα Κάκνη και είχε δυο παιδιά το Ροβέρτο και την Έλενα. Εννιά ετών ο ποιητής ορφάνεψε από πατέρα, ο οποίος, μια μέρα πριν πεθάνει, παντρεύτηκε την Αγγελική (27 Φεβρουαρίου 1807), εφόσον είχε αποβιώσει η πρώτη του σύζυγος (18 Σεπτεμβρίου 1802). Έτσι, ο Διονύσιος Σολωμός απέκτησε με την λόγω του γάμου αυτού αναγνώριση   και τον τίτλο του κόντε και μέρος από την πατρική περιουσία[2].

 Η πνευματική του συγκρότηση

Μικρός παρακολούθησε δασκάλους όπως τον αββά Santo Rossi (Σάντο Ρόσσι) στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Αργότερα,  ο επίτροπός του κόντες Μεσαλάς το 1808 τον στέλνει μαζί με τον Rossi στην Ιταλία, στο Λύκειο της Αγίας Αικατερίνης στη Βενετία για πολλούς λόγους, κυρίως κοινωνικούς: οι γόνοι των ευγενών έπρεπε να αποκτήσουν ανώτερη παιδεία. Όμως, δεν έμεινε και πολύ εκεί. Δεν μπορούσε το αυστηρό κλίμα. Έτσι, ο Ρόσσι τον πήρε στην Κρεμόνα, όπου διέτριψε στην ιταλική και λατινική λογοτεχνία και φιλολογία με καθηγητή τον Pini (Πίνι). Κατόπιν συνέχισε σπουδές στην Παβία, από όπου πήρε ή μάλλον του «έδωσαν» οι καθηγητές πτυχίο στα νομικά τύποις περισσότερο και όχι από ιδιαίτερη αγάπη προς αυτά [3], αφού διακρίθηκε προ πάντων στην ευγλωττία.

Δέκα χρόνια μετά (1818) επέστρεψε στην Ζάκυνθο, όπου ο Σ. Τρικούπης και κυρίως η αγάπη του για τον τόπο και το λαό τον ώθησαν στη σύνθεση ποιημάτων στην ελληνική. Ποτέ, όμως, δεν εγκατέλειψε την ιταλική. Πάντοτε έγραφε τις σκέψεις, τα σχεδιαγράμματα, τις ιδέες του, τις ποιητικές του συλλήψεις σ'  αυτήν και τα επεξεργαζόταν στη συνέχεια στην ελληνική. Προείχε η σύλληψη για τον μεγάλο Επτανήσιο, η ιδέα του ποιήματος και μετά ερχόταν η μορφή και η γλώσσα. Στα τελευταία χρόνια της δημιουργίας του μάλιστα επανήλθε στην ποιητική χρήση της ιταλικής, έχοντας όμως προχωρήσει πάρα πολύ όχι μόνο στην εξοικείωση με την ελληνική αλλά και βαίνοντας σε υψηλότερες  πνευματικές κατακτήσεις.

Το 1828 εγκαθίσταται στην Κέρκυρα μέχρι το θάνατό του το 1857.  Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός της εμπλοκής του σε δίκη το 1833 με τον ετεροθαλή αδελφό του Ιωάννη Λεονταράκη. Αυτόν απέκτησε η μητέρα του λίγο μετά το θάνατο του Νικολάου Σολωμού. Όντας δασκαλεμένος  ή πιστεύοντας ο Ιωάννης ότι είναι Σολωμός, διεκδίκησε τον τίτλο και την περιουσία από τα αδέλφια Δημήτριο και Διονύσιο. Στη δίκη που επακολούθησε, αποδείχθηκε ότι ο Ιωάννης δεν ήταν Σολωμός αλλά Λεονταράκης, γιος του επόμενου συζύγου της Αγγελικής, του Μανόλη Λεονταράκη. Η στάση της μητέρας του Διονυσίου υπέρ του άδικου Ιωάννη στεναχώρησε αφάνταστα τον ποιητή[4].

Άξιο επισήμανσης είναι ότι ο Σολωμός είχε ρίζες κρητικές και ιταλικές, γεννήθηκε Γάλλος υπήκοος, απέκτησε βενετικό τίτλο ευγενείας (κόντες), σπούδασε ως Ιταλός, έγινε Άγγλος υπήκοος και αναδείχθηκε σε εθνικό ποιητή των Ελλήνων.

Η Εποχή

Ο ποιητής γεννιέται την ίδια χρονιά που θυσιάζεται ο Ρήγας Βελεστινλής. Είναι η εποχή του τέλους του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και η ανάπτυξη του Νεοελληνικού. Αλλαγές επαναστάσεις και ανακατατάξεις παρατηρούνται σε όλο το ευρωπαϊκό πεδίο και το νότιο-αμερικάνικο, όπου έχουν αρχίσει οι εξεγέρσεις για την ανεξαρτησία των Λατινοαμερικάνων. Τα Επτάνησα έχουν καταληφθεί από τους Γάλλους της Επανάστασης που νίκησαν τη Βενετία. Ιδρύεται η «Επτάνησος Πολιτεία», ένα κρατίδιο με πρωτεύουσα την Κέρκυρα, σύνταγμα, δική του διοίκηση και δικές του ελληνικές εφημερίδες. Πρόκειται για το πρώτο νεοελληνικό κράτος. Αργότερα «έρχονται» οι Άγγλοι που ως «προστάτες» κρατούν τα Επτάνησα για πενήντα χρόνια (1815-1864) και συμπεριφέρονται όπως ορίζουν τα συμφέροντα και η αποικιοκρατική νοοτροπία τους.

Ο Σολωμός κατ'  αρχάς, κυρίως λόγω σπουδών,  έχει επηρεαστεί  από την ιταλική ποίηση και το πνεύμα της εποχής του (Parini (Παρίνι), Alfieri (Αλφιέρι), Vitsentso Monti (Βιτσέντσο  Μόντι)) και προγενεστέρων (Metastassio  (Μεταστάσιος)), Dante  (Δάντη) κ.α.). Με τον Monti και μετά  με τους Giovanni  Torti (Τζοβάνι Τόρτι) και Giuzeppe Montani  (Τζιουζέπε (Ιωσήφ) Μοντάνι) – σύγχρονούς του ποιητές- είχε πολλές και ουσιαστικές σχέσεις και επηρεάζεται από τον Manzoni (1785-1873) στις τότε ποιητικές δημιουργίες του.

Ο κλασικισμός (με τους  Johann Wolfgang von Goethe (Γκαίτε), Friedrich  Johann  Cristoph von Siller (Σίλλερ)[5], δεν τον άφησε επίσης ανεπηρέαστο ούτε ο ρομαντισμός, ιδίως ο γερμανικός (με τον Novalis (Νοβάλις)) στη δεύτερη μεγάλη περίοδο της δημιουργίας του.

Όμως, ο Σολωμός είχε ως πνευματικό υπόβαθρο τα βυζαντινά έμμετρα μυθιστορήματα  του 14ου και 15ου  αιώνα (Ιμπέριος και Μαργαρώνα), γνώριζε την κρητική λογοτεχνία του 16ου και 17ου αι. (Ερωτόκριτος[6], Θυσία του Αβραάμ κ.ά.), γνώριζε και άκουγε  δημοτικά τραγούδια (Ο  Fauriel (Κλωντ Φωριέλ) το 1824 εκδίδει τον πρώτο τόμο της συλλογής των ελληνικών δημοτικών τραγουδιών), διάβαζε τον Ι. Βηλαρά (1771-1823, ποιήματα και το βιβλίο του Ρομεηκη γλοσα) και τον Αθ.  Χριστόπουλο (1772-1847). Επίσης, είχε καλή γνώση των θρησκευτικών κειμένων και παραδόσεων.

Β. Το Εργο του  

Τα πρωτα εργα έχουν λυρικό χαρακτήρα, κλασικιστικό, είναι επηρεασμένα άμεσα από την ιταλική ποίηση. Κατόπιν, από τον Κρητικό και μετά οι αλλαγές είναι εμφανείς και στη χρήση του λόγου – περισσότερο επεξεργασμένος – και των ιδεών – πιο υψηλές και συγκροτημένες – και του στίχου που γίνεται απαλότερος, πιο υπολογισμένος ο δεκαπεντασύλλαβος :

Ποιήματα έως το 1824:

Ανθούλα,  Πόθος,   Ανάμνησις,  Το Όνειρο,  Η Ευρυκόμη,  Η Ψυχούλα,  Η Ξανθούλα,  Ύμνος εις την Ελευθερίαν (Μάιος 1823),  Εις το θάνατο του Λορδ Μπάϊρον  (1824). Ο θάνατος του βοσκούΤο κολύμπι.

Ποιήματα 1825-1833:

Εις Μάρκο Μπότσαρη,  Η καταστροφή των Ψαρών (1825) Η Φαρμακωμένη  (1826),  Νεκρική Ωδή,   Εις Μοναχήν (1829),  Εις το θάνατο Κυρίας Αγγλίδας,  Η Φαρμακωμένη στον Άδη,  Η Γυναίκα της Ζάκυθος (1826-1829-1833),  Ο Λάμπρος (1824-1826),

Ποιήματα 1833 και μετά:  Ο Κρητικός (1833-1834),  Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι Σχεδίασμα Α΄ ( Σχεδίασμα Β΄ - 1833,   Σχεδίασμα Γ΄ 1834-1847),   Ο Πόρφυρας (1847-1849).

Ιταλικά : Rime improvisate I-X  και ΧΙ-ΧΧ

Διάφορα αποσπάσματα και επιγράμματα:

Νικηφόρος ο Βρυέννιος, Εις το θάνατο της Αιμιλίας Ροδόσταμο, Εις Φραγκίσκα Φραίζερ, Προς τον βασιλέα της Ελλάδος, Ο Ανατολικός Πόλεμος, κλπ.

Σατιρικά: Η Πρωτοχρονιά, Το Ιατροσυμβούλιο, Η Βίζιτα, Το Όνειρο, Εις Μεγιστάνα  (Επιγράμματα).

Πεζό:  Διάλογος Για τη Γλώσσα

Μεταφράσεις: Η Άνοιξη και Το Καλοκαίρι του  Metastasssio  (Μεταστάσιου), Ωδή του Πετράρχη, Αμουσία του Schiller, Μίμηση του τραγουδιού της Δεσδεμόνας, Αποσπάσματα της Σ'  Ραψωδίας της Ιλιάδας.


[1] Αλεξίου Σ. (1994), σ. 613 Σημείωση.   Βλ.  πλήρες το  κάθε έργο  αναφοράς  στην παρακάτω βιβλιογραφική παράθεση

[2] Βλέπε αναλυτικά γι' αυτό Καπάδοχος Δ.  (1992),  σσ.30 - 32.

[3] Για τους δασκάλους  του βλέπε Ανδρειωμένος Γ. (1989)  σσ. 28-30, Πολίτης Λ. (19936 ) τ. Α', σσ. 9-18,  Αλεξίου Σ. (1994) σσ. 0614-615

[4] Για το θέμα αναλυτικά και τεκμηριωμένα βλ. Καπαδοχου (1992).

[5] Βλ.  σχετικά  στην  "Πάπυρος _ Λαρούς _ Μπριτάννικα"  τ. 17ος  στο λήμμα "Γκαίτε"  την ενότητα "Ο Σίλερ και το κλασικό ιδεώδες" σσ. 363-364

[6] Πιερής Μ. (1997), όπου ο συγγραφέας επισημαίνει  στο άρθρο αυτό ως πρώτη ανακοίνωση  τη σχέση του Σολωμού με τον Κορνάρο,  σσ. 770-785.

 

ÍÔ

 Ý

Βιβλιογραφια

Επιλογή-επιμέλεια : Κ. Λιντοβόης

 Α. Πηγες 

Σολωμου, Δ. (1944): Η Γυναίκα της Ζάκυθος.  Ίκαρος, Αθήνα.

(1986α): Άπαντα Διονυσίου Σολωμού, τ. Β΄. Ίκαρος, Αθήνα .

(1986β) : Άπαντα Διονυσίου Σολωμού, τ. Γ΄. Ίκαρος, Αθήνα .

(1991): Ποιήματα και Πεζά. Επιμ. Α. Φ. Ζάρβανου. Γράμματα, Αθήνα.

(1993): Άπαντα Διονυσίου Σολωμού, τ. Α΄. Επιμ. Λ. Πολίτης. Ίκαρος, Αθήνα.  

(1994): Ποιήματα και Πεζά. Επιμ. Σ. Αλεξίου. Στιγμή, Αθήνα.

Β. Μελετες και Δοκιμια

Ο Εθνικός Ποιητής Δ. Σολωμός, Βιογραφία και το έργο του

Α΄ τόμος, Ι. Πολυλά, Προλεγόμενα στην έκδοση του 1859, και Κ. Καιροφύλα, Ο άγνωστος Σολωμός, , 

Β΄ τ., Σπ. Ζαμπελίου (Πόθεν η κοινή λέξις τραγουδώ - Σκέψεις περί ελληνικής ποιήσεως) και Ι. Πολυλά (1.Πόθεν η μυστικοφοβία του κ. Σπ. Ζαμπελίου, 2. Η φιλολογική μας γλώσσα),

Γ΄ τ., Κ. Παλαμά, Γ. Ψυχάρη, Ιουλ. Τυπάλδου, Γερ.. Μαρκορά, Σπ. Λάμπρου κλπ. Μελέτες, χ. ε. - χ. χ. (,).  Ο Γ΄ τόμος είναι πανομοιότυπη έκδοση του έργου Γύρω στο Σολωμό, Β΄ τόμος, Αθήνα, Στοχαστής 1927.

 

Αθανασοπουλου, Β. (1995): Το Ποιητικό Τοπίο του Ελληνικού 19ου και 20ου Αιώνα, τ. Α΄. Καστανιώτης, Αθήνα.

Αλεξιου, Σ. (1994): Σολωμικά. Στιγμή, Αθήνα.

ΑΝΔΡΕΙΩΜΕΝΟΣ, Γ. (1989) : Χρονολγιο Διονυσίου Σολωμο (1798-1857). Περιοδικ "Διαβάζω" -Αφιέρωμα στον Δ. Σολωμ. Αθήνα, τευχ. 213,σσ. 28-37.

Αυγερη, Μ. (1993): Έλληνες Λογοτέχνες. Ίκαρος, Αθήνα, σ. 9-50.

Βαρναλης, Κ. (1957): Σολωμικά, IV. «Η γυναίκα της Ζακύθου». Κέδρος, Αθήνα.

Βελουδης, Γ. (1989): Διονύσιος Σολωμός. Ρομαντική ποίηση και ποιητική. Οι γερμανικές πηγές. Γνώση, Αθήνα.

ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ, Κ. (1997),  "Ο ήχος της κίνησης στη στιχουργία του Σολωμού". Αφιέρωμα στο Δ. Σολωμό του περ. η λέξη.

ΔΑΛΛΑΣ, Γ. (1998) : "Εγώ το σίδερο κι αυτή η πετροκαλαμήθρα", Αφιέρωμα στο Δ. Σολωμό του  περ. ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ.

Καιροφυλα, Κ. (1926): Ο άγνωστος Σολωμός, σ. 167-8, Ζάκυνθος-Αθήνα.

Καπαδοχου, Δ. Χ. (1992): Ο Σολωμός δέσμιος του νομικού καθεστώτος της εποχής του. Αθήνα.

Καψασκης, Σ. (1991): Η ιδεολογική και πολιτική διαμόρφωση του Δ. Σολωμού (1818-1838). Κέδρος, Αθήνα, σ. 144-153.

Καψωμενος, Ε. (1992): Καλή ΄ναι η μαύρη πέτρα σου. Ερμηνευτικά κλειδιά στο Σολωμό. Εστία, Αθήνα.

Κεχαγιογλου, Γ. (1999): Εισαγωγή στην ποίηση του Σολωμού. Επιλογή κριτικών κειμένων. Επιμ. Γ. Κεχαγιόγλου. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, Ηράκλειο: όπου γράφουν οι Ε. Τσανσάνογλου, Σπ. Τρικούπης, Ε. Στάης, Ι. Πολυλάς, Ο. Ελύτης, Γ. Σεφέρης, Στ. Αλεξίου, Κ. Βάρναλης, Ζ. Λορεντζάτος, Ερ. Καψωμένος, Γ. Δάλλας, Στ. Ροζάνης, Λ. Πολίτης, Δ.Ν. Μαρωνίτης, Λ. Κουτέλ, P. Mackridge, Δ. Αγγελλάτος, Ε. Γαραντούδης κ.α.

Κριαρας, Ε. (1969): Διονύσιος Σολωμός. Ο Βίος Το  Έργο του. Αθήνα.

Λαππας, Δ. Κονιδαρης, Δ. Λιντοβοης, Κ. Κοσκινας, Ν. (1997): Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, Β΄ Λυκείου, τ. Α΄. Κορφή, Αθήνα.

Mackridge, P. (1995): Διονύσιος Σολωμός. Καστανιώτης, Αθήνα.

Μαρινου, Π. Ι. (1998): «Το θρησκευτικό συναίσθημα στην ποίηση του Δ. Σολωμού». Επτανησιακά Φύλλα, τ. ΙΘ΄, 1-2, (Αφιέρωμα στα 200 χρόνια από τη γέννηση του Διονυσίου Σολωμού). Εκδόσεις Δ. Σέρρας, Ζάκυνθος, Άνοιξη Καλοκαίρι 1998.

Μαρωνιτησ, Δ.Ν. (1992): Διαλέξεις. Στιγμή, Αθήνα, σ. 27.

   (1999) : "Οι εποχές του  <<Κρητικού>>",   στο συλλογικό τόμο  Κεχαγιόγλου Γ. (1999),  σσ.  215-228 (απόσπασμ.).

Μιχαηλ, Σ. (1991): Σολωμός και Χέγκελ. Λέων, Αθήνα.

Μπελεζίνης, Α., κ.α. (1992) : Ο Σολωμός σήμερα. Αχαϊκές Εκδόσεις, Πάτρα.

Νικολοπουλου, Γ. (1990) : «Οι δίκες του Σολωμού και οι Άγγλοι. Ο Γ. Λιονταράκης και ο Δ. Σολωμός». Στα: Πρακτικά του 10ου Συμποσίου Ποίησης, Διονύσιος Σολωμός, Πανεπιστήμιο Πατρών 6-8 Ιουλίου 1990, Αχαϊκές Εκδόσεις, Πάτρα, σελ. 104-108.

Παγανος, Γ.Δ. (1980) : «Δ. Σολωμού Ο Πειρασμός». Στο: Νεοελληνικά διδακτικά δοκίμια για το Λύκειο. (Συλλογικό) Παπαζήσης, Αθήνα, σσ. 285-301.

ΠΙΕΡΗΣ, Μ.  (1997) : <<Ο "Κρητικός του Σολωμού και ο "Κρητικός" του Κορνάρου>>, Αφιέρωμα του περ.  η λέξη στο Δ. Σολωμό.

Πλατη, Ε.Ν. (1984) : «Αρετή και Δόξα  του Διονυσίου Σολωμού». Στο: Τετράδια Ευθύνης, τευχ. 22, σσ. 89-106.

Πολιτης, Λ. (1970): «Η Δομή του ‘Κρητικού’». Στο: Κερκυραϊκά Χρονικά. Αφιέρωμα στην Επτάνησο, τ. XV. Κέρκυρα, σσ. 181-188 .

(1985): Γύρω στο Σολωμό. Μελέτες και άρθρα (1938-1982). Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα.

(19936): Άπαντα Διονυσίου Σολωμού, τ. Α΄. Επιμέλεια -Σημειώσεις.   Ίκαρος, Αθήνα.

Ροζανης, Σ. (1976): Το δαιμονικό ύψιστο. Εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα.

(1988): Δ. Σολωμός. Ιστορική αίσθηση και πράξη στο έργο του. Ύψιλον, Αθήνα.

(1993): Το εξόριστο όνειρο. Ύψιλον, Αθήνα.

Σπαταλας, Γ. (1997): Η Στιχουργική Τέχνη. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, Ηράκλειο.

Τσαντσανογλου, Ε. (1982): Μια λανθάνουσα ποιητική σύνθεση του Σολωμού. Το αυτόγραφο τετράδιο Ζακύνθου αρ. 11. Εκδοτική Δοκιμή Ερμής, Αθήνα.

 

Γ. Αφιερωματα

«Αφιέρωμα στο Διονύσιο Σολωμό». ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, Χριστούγεννα 1978, τ. 104, τευχ. 1235.

«Αρετή και Δόξα  του Διονυσίου Σολωμού». Αφιέρωμα στο περ. Τετράδια "Ευθύνης", τευχ. 22, 1984.

«Δ.  Σολωμός», αφιέρωμα του  περιοδικού  ΔΙΑΒΑΖΩ, τευχ. 213, 1989.

«Αφιέρωμα στο Διονύσιο Σολωμό». ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ τόμε. 144, τευχ. 1707, Δεκέμβριος 1998, όπου γράφουν οι Στ,. Αλεξίου, Ζ. Λορεντζάτος, ΓΡΙ. Αλισανδράτος, Κ. Στεργιόπουλος, Γ. Παπακώστας, Ερ. Καψωμένος, Γ. Δάλλας, Στ. Ροζάνης, Ηλ. Λάγιος.

 «Αφιέρωμα στο Διονύσιο Σολωμό», η λέξη τ. 142, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1997.

Ý

 

 

Οικόσημο Σολομών

Οικογενειακό δέντρο των Σολωμών

 

.
 

Ιστορικό Διοικητικό Συμβούλιο Μουσείο Σολωμού Διονύσιος Σολωμός Εκδόσεις Κερκυραϊκά Χρονικά Βιβλιοθήκη Εκδηλώσεις - Συνέδρια Επισκέψεις   Συνδέσεις   Χάρτες Επικοινωνία

Επιστροφή